لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

تعیین و کنترل عمق و بیهوشی در حین عمل جراحی مساله بسیار مهم و حیاتی است. روش های متعددی برای ارائه یک شاخص کمی جهت ارزیابی عمق بیهوشی ارائه شده است. در این مطالعه روش های موجود تحلیل سیگنالهای مغزی، مورد بررسی قرار می گیرند. علاوه بر آن جهت ارائه شاخصی مقاوم به منظور تعیین دقیق تر عمق بیهوشی، روش ها و پیش پردازشهای متفاوتی برای تحلیل سیستم غیرخطی متغیر با زمان ارائه می شود. دو روش ارائه شده در این مطالعه و روش های موجود، بر روی 1870 ثانیه از سیگنال مغزی بیماران مختلف اعمال شده است و در نهایت با اندیس BIS مقایسه شده اند. نتایج تجربی نشان می دهد روش های پیشنهادی با دقت مناسبی قادر به جداسازی حالات مختلف عمق بیهوشی می باشند.

زمینه و هدف: مانتیور عمق بیهوشی نقش مهمی برای متخصصین بیهوشی جهت جلوگیری از اثرات نامطلوب از جمله بیداری حین عمل، ریکاوری طولانی مدت و افزایش خطر عوارض پس از عمل ایفا می کند. سیستم عصبی مرکزی هدف اصلی داروهای بیهوشی می باشد. ازاین رو پردازش سیگنال EEG در طول بیهوشی به منظور مانیتور عمق بیهوشی مناسب می باشد. ارزیابی همبستگی بین سیگنال های نوروفیزیولوژیکی برای مطالعه و تفسیر ویژگی های این سیگنال ها ابزار سودمندی می باشند. مواد و روش ها: این مطالعه، شاخص های همبستگی غیرخطی و شاخص آنالیز بازگشتی متقابل را برای تجزیه و تحلیل سیگنال EEG ثبت شده از هشت فرد بیمار تحت بیهوشی پروپوفول را استفاه کرده و با شاخص خطی همبستگی متقابل مقایسه می کند. احتمال پیش بینی (Pk) جهت ارزیابی عملکرد شاخص ها در پیش بینی شاخص دوطیفی (BIS) بکار رفته است. همچنین نمودارهای جعبه ای به همراه آزمون آماری کروسکال-والیس جهت بررسی کارایی شاخص های استخراج شده از سیگنال EEG به منظور تشخیص حالت های مختلف بیهوشی استفاده شده است. علاوه براین، ضریب تغییرات (mean± SD) برای توصیف پایداری شاخص ها در طول حالت های بیهوشی و ضریب همبستگی (R) جهت مقایسه عملکرد هریک از اندازه گیرها با شاخص BIS بکار رفته است. یافته ها: براساس نتایج، شاخص های غیرخطی دارای تغییرات کمتری در نقطه عدم هوشیاری در مقایسه با BIS (انحراف معیار 09/0) می باشد و مقادیر P کمتر از 05/0 و بیشترین Pk و ضریب همبستگی بالاتری با شاخص BIS نشان می دهند. نتیجه گیری: شاخص های غیرخطی در مقایسه با شاخص خطی، عملکرد مناسبی برای تمایز حالت های مختلف بیهوشی داشته و همبستگی بالایی با شاخص BIS نشان می دهند و در برابر نویز، مقاوم تر می باشند.

سابقه و هدف: امروزه بیش از 30 درصد زایمان ها به روش سزارین انجام می شود. گرچه بیهوشی اسپاینال ایمن و متداول است، اما در مواردی، بیهوشی عمومی نیز بکار می رود. یکی از عوارض بیهوشی عمومی سزارین «آگاهی» حین عمل است که در برخی موارد منجر به عواقب روانشناختی ناتوان کننده در بیمار می شود. این مطالعه به منظور، مقایسه عمق بیهوشی (بعنوان شاخصی از آگاهی) و تغییرات همودینامیک مادر و نمره آپگار نوزاد با داروی تیوپنتال سدیم و پروپوفول انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسو کور بر روی 50 زائو فول ترم کاندید عمل جراحی سزارین الکتیو انجام شد. بیماران به طور تصادفی در دو گروه تیوپنتال سدیم (25 نفر) و پروپوفول (25 نفر) قرار گرفتند. به بیماران هر دو گروه، 1.5 میلیگرم میدازولام و 1 میلیگرم به ازای هر کیلوگرم لیدوکایین داخل وریدی تجویز گردید. بیماران گروه اول با تیوپنتال سدیم 5 میلیگرم به ازای هر کیلوگرم و گروه دوم با پروپوفول 2.5 میلیگرم به ازای هر کیلوگرم تحت القای بیهوشی عمومی قرار گرفتند. سپس به همه بیماران 1.5 میلیگرم به ازای هر کیلوگرم ساکسینیل کولین تزریق و لوله گذاری داخل تراشه انجام شد. نگهداری بیهوشی با (%50) O2 - N2O و ایزوفلوران 0.6% انجام گرفت. مقادیر) (Bispectral Index System, BIS) سیستم ایندکس دو طیفی)، تغییرات همودینامیک مادر و نمره آپگار نوزادان ثبت و مقایسه گردید.یافته ها: مقادیر BIS در زمانهای مختلف بیهوشی؛ در هر 2 گروه مشابه و کمتر از 60 بود ( .(p=0.637شاخص های همودینامیک شامل فشار متوسط شریانی (p=0.630) و ضربان قلب مادر ((p=0.623 همچنین نمره آپگار دقیقه اول (p=0.105) و دقیقه پنجم (p=0.185) نیز در دو گروه مشابه بود.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که اثر دو داروی تیوپنتال سدیم و پروپوفول، بر میزان عمق بیهوشی و تغییرات همودینامیک مادر همچنین بر نمره آپگار نوزادان یکسان می باشد و می توان از پروپوفول بعنوان جایگزین مناسب تیوپنتال سدیم در القای بیهوشی سزارین استفاده کرد.

زمینه و هدف: سیستم Bispectral index (BIS)، یک سیستم مانیتورینگ نوروفیزیولوژیک است، که به طور پیوسته منحنی الکتروآنسفالوگرام بیمار را در طول مدت بیهوشی عمومی آنالیزکرده تا سطح هوشیاری و آگاهی بیمار مورد مطالعه قرارگیرد. هنگامی که شخص بیدار است، کورتکس مغزی بسیار فعال بوده، سیگنال EEG فرد نیز ظاهر می شود و زمانی که خواب است و یا تحت بیهوشی عمومی قرار می گیرد، الگوهای رفتاری سیگنال ها تغییر می یابد. این سیستم روشی برای تعیین عمق بیهوشی بیمار، تسریع در بیداری و ترخیص از ریکاوری است. هدف از این مطالعه ارزیابی تاثیر مانیتورینگ BIS روی کنترل عمق بیهوشی، کاهش زمان ریکاوری و تسریع در بیداری بیماران سالمند تحت بیهوشی عمومی بود.روش بررسی: در یک مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی 68 بیمار بالای 60 سال، کاندید عمل جراحی داخل شکمی در وضعیت فیزیکی یک تا سه طبق تقسیم بندی انجمن بیهوشی امریکا به طور تصادفی به دو گروه دریافت کننده بیهوشی همراه با پایش BIS و بدون پایش BIS تقسیم گردیدند.یافته ها: زمان بیدارشدن و ترخیص از ریکاوری گروه تحت پایش BIS سریع تر از گروه شاهد بوده، بین دو گروه دریافت کننده بیهوشی همراه با پایش BIS و گروه شاهد، اختلاف آماری معنی داری وجود داشته است (p<0.0001).نتیجه گیری: زمان ریکاوری و ترخیص از ریکاوری در گروه BIS سریع تر از گروه کنترل بوده، بین دو گروه، اختلاف آماری معنی داری وجود داشته است.

زمینه و هدف: شاخص Biaspectral Index (BIS) در ارزیابی عمق بیهوشی استفاده می شود. اثر داروهای مختلف روی BIS و آمنزی متفاوت هستند. این مطالعه به منظور بررسی ارتباط نوع داروی خواب آور با شاخص BIS و آمنزی بیمار انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه کار آزمایی بالینی، 60 بیمار نیازمند به عمل جراحی انتخابی ارتوپدی تحت بی هوشی منطقه ای و سدیشن وریدی انتخاب شدند. بیماران بر اساس نوع سدیشن وریدی به طور تصادفی به دو گروه مساوی 30 نفری تقسیم شدند، که شامل میدازولام – فتنانیل (M-F) و پروپوفول (P) بود. میزان داروی سداتیو بر اساس یافته های بالینی سدیشن تنظیم شد و میزان سدیشن بر اساس Modified Ramsey sedation score به حد اسکور چهار رسانیده شد. پس از بروز بیداری کامل در اتاق بهبودی، بیماران از نظر یادآوری خود به خودی مجددا ارزیابی شدند. یادآوری حوادث حین عمل معادل عدم آمنزی در نظر گرفته شد. ارتباط اندکس BIS با میزان یادآوری به تفکیک گروه مداخله بررسی گردید.یافته ها: فراوانی یادآوری حوادث در گروه P برابر با دو بیمار (6.7%) و در گروهMF ، 10 بیمار (33.3%) بود.(p=0.01) میانگین ±)BISSD) در گروه P برابر با 5±76.0 (از 68 تا 91) و در گروه MF برابر با 5±93.4 (77 تا 98) بود.(p<0.001)  تفاوت میانگین BIS، در بیماران فاقد آمنزی دو گروه (p=0.019) و در بیماران دارای آمنزی دو گروه (p<0.001) معنی دار بود. در هیچ یک recovery با تاخیر انجام نشد.نتیجه گیری: علی رغم یکسان بودن افراد از نظر شاخص های سدیشن بالینیM. Ramsey sedation score ، شاخصBIS ، در دامنه گسترده ای تغییر داشت و نوع داروی خواب آور بر میزان این شاخص و آمنزی تاثیرگذار بود.

زمینه و هدف: روش معمول در ارزیابی عمق بیهوشی، سنجش شاخص های همودینامیک و تغییرات اتونوم و علائم ذهنی مانند جنبش و تحرک، تعریق و اشک ریزش می باشد که به اندازه کافی حساس و اختصاصی نیستند، لذا این مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین مقادیر عمق بیهوشی با شاخص های همودینامیک انجام شد.روش بررسی: این مطالعه همبستگی در تابستان 1393 بر روی 57 بیمار کاندید عمل جراحی انتخابی فتق بیمارستان شهید دکتر بهشتی سبزوار انجام شد که به صورت در دسترس انتخاب شدند. تکنیک بیهوشی در تمام بیماران یکسان بود. عمق بیهوشی به صورت کمی و به وسیله شاخص دوطیفی مانیتورینگ و در فواصل پنج دقیقه همزمان با ضربان قلب و فشار خون ثبت گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری ANOVA و آزمون همبستگی انجام شد.یافته ها: میانگین و انحراف معیار سن بیماران 13.46±45.54 بود. 36 بیمار مرد و 21 نفر زن بودند. تنها 59.6 درصد از بیماران عمق بیهوشی نرمال را تجربه کردند و جز در مورد ضربان قلب در پنج دقیقه اول (P=0.013)، در بقیه شاخص های همودینامیک، همبستگی آماری معنی داری با مقادیر عمق بیهوشی مشاهده نگردید.نتیجه گیری: شاخص های همودینامیک در تعیین عمق بیهوشی قابل قبول، دارای محدودیت هایی هستند و بهتر است از مانیتورهایی استفاده شود که بر اساس پردازش سیگنال های مغزی عمل می کنند.